داستان دیگری هم هست که هنوز در ذهنم مانده است.
یک ماه فوریه، خانمی تماس گرفت. تابلوی «فروخته شد» من را در همان نزدیکی دیده بود و میخواست خانهاش در اسکاربرو را برایش بفروشم.
پشت تلفن مدام یک چیز را تکرار میکرد: میخواست زود صحبت کنیم و هرچه زودتر بفروشد.
چون آن منطقه را میشناختم، اول یک بازهٔ تقریبی قیمت گفتم و توضیح دادم که برآورد دقیقتر به بازدید از خانه نیاز دارد.
هنگام آماده کردن مدارک، فهمیدم خانه را فقط شش ماه پیش خریده و کمی بیش از سه ماه است که تحویل گرفته است.
فروش با این عجله پس از مدت کوتاهی مالکیت — دلیلش ارزش دانستن داشت.
در محل، خانه خوب به نظر میرسید و تازه بازسازی شده بود. زیرزمین به دو اتاق، یک آشپزخانه و یک حمام تقسیم شده بود و هنوز بوی رنگ میآمد.
وقتی گذرا به بازسازی اشاره کردم، صاحبخانه گفت شوهرش کار بازسازی میکند.
بعد دوباره پرسید خانه چند فروش میرود. من فوراً قیمت نگفتم و اول پرسیدم چرا اینقدر زود میخواهد بفروشد؟
کمی مکث کرد و پرسید: «برای فروش خانه باید دلیلش را به شما بگویم؟»
بعد سؤال کلیدی را پرسیدم: «میدانید این خانه قبلاً محل کشت ماریجوانا بوده است؟»
مدتی طولانی ساکت ماند و سرانجام پرسید: «اگر شما برایم بفروشید، میشود این را اعلام نکنیم؟»
این درخواست را رد کردم.
گفت وقتی خانه را خرید، طرف مقابل هم به او صریح نگفته بود. پس از اسبابکشی از تاریخچهٔ خانه باخبر شد. به اقدام قانونی فکر کرده بود، اما نگران زمان، هزینه و نتیجه بود و در نهایت تصمیم گرفت هرچه زودتر بفروشد.
مدارکی را که از قبل آماده کرده بودم بیرون آوردم و با هم مرور کردیم. بر اساس اسناد و شرایطی که آن زمان در محل دیدم، بعضی نشانهها از همان ابتدا ارزش بررسی بیشتر داشتند؛ نمیشد فقط ظاهر خانه پس از بازسازی را دید.
دربارهٔ مشاوری که برایش خانه خریده بود، گفت: «پسرِ همکارم است؛ آدم خیلی صادقی است، کمحرف و بیشیلهپیله.»
این جمله مرا به فکر فرو برد.
او به آشنایی و شخصیت آن مشاور اهمیت میداد. این قابل درک است. اما در برابر تاریخچه، اسناد و مشکلات احتمالی یک خانه، مهربانی، صبر و صداقت کافی نیست؛ تجربه و توان بررسی هم لازم است.
بردن مشتری به بازدید فقط پرسیدن «خوشتان آمد؟» نیست؛ و با دیدن بازسازی تازه، نمیشود فقط به زیبایی آن توجه کرد.
کجا باید بیشتر پرسید؟ کدام مدارک را باید بررسی کرد؟ کدام نکتههای مشکوک را باید به بازرس ساختمان، وکیل یا متخصص دیگری سپرد؟ همین کارها تعیین میکند مشتری تا چه حد بداند چه چیزی را میخرد.
این داستان جنبهٔ تأسفبار دیگری هم دارد.
خریداری که فهمیده بود مشکلی پیشبینینشده را به دوش گرفته، امیدوار بود با فروش، آن مشکل را به نفر بعدی منتقل کند. فشار او قابل درک است، اما خریدار بعدی هم خانوادهای است که پساندازش را برای خانه آورده است.
در این نقطه، صحبت از قیمت دیگر به هیچ وجه کافی نیست.
— مینگ

