آشنایی که زمانی به من ماشین فروخته بود، بعدها تماس گرفت و گفت می‌خواهد خانه‌ای بفروشد و وقتی برای گفت‌وگو خواست.
وقتی همدیگر را دیدیم، فهمیدم او پنج ملک خریده است.
پس از آنکه خانهٔ اول گران شد، با وام مجدد پول بیرون کشیدند و پیش‌پرداخت خانهٔ دوم را دادند؛ بعد دو آپارتمان پیش‌فروش خریدند؛ و پنجمی خانه‌ای مجلل به قیمت حدود سه میلیون دلار بود.
اگر هر خرید را جداگانه نگاه کنید، هر کدام دلیلی داشت.
خانه گران شده، پس بخشی از پول را بیرون بکش و دوباره سرمایه‌گذاری کن؛ آپارتمان پیش‌فروش هنوز همهٔ هزینه‌های نگهداری را ندارد، پس فعلاً بخر؛ بعد خانهٔ بهتری برای سکونت پیدا شد و فرصتی به نظر رسید که نباید از دست داد.
مشکل این است که خانه‌ها را می‌شود یکی‌یکی خرید، اما فشار مالی خانواده همه روی یک صورت‌حساب جمع می‌شود.
پس از آشنایی با درآمد، وام‌ها و وضعیت مالی‌شان، شروع کردم اعداد را یکی‌یکی روی کاغذ بنویسم.
پیش‌پرداخت از کجا می‌آید؟ چقدر کمبود پول هست؟ هزینه‌های نگهداری مثل اقساط وام و مالیات ملک چقدر است؟ و هنگام تحویل دو آپارتمان پیش‌فروش، چقدر پول لازم است؟
بر اساس اطلاعاتی که آن زمان داشتم، فقط اقساط وام و مالیات ملکِ همان خانهٔ سه‌میلیون‌دلاری سالانه بیش از صد هزار دلار می‌شد. مشکل فوری‌تر اینکه پیش‌پرداخت هنوز جور نشده بود.
وقتی همهٔ این اعداد کنار هم قرار گرفت، نفسشان بند آمد.
پیش از آن، هر خرید ظاهراً دربارهٔ این بود که در آینده چقدر سود می‌کنند؛ تنها وقتی تعهدات چند ملک کنار هم گذاشته شد، دیدند که اینکه الان چقدر باید بپردازند هم جوابی می‌خواهد.
بعد گلایه کردند که مشاور قبلی‌شان مدام تشویقشان می‌کرد بخرند. بازار هر طور بود، می‌گفت بالا می‌رود؛ خانه هر طور بود، می‌گفت ارزش خرید دارد؛ اما تقریباً هیچ‌وقت جدی بحث نکرد که آیا از پسش برمی‌آیند یا نه.
من مخالف سرمایه‌گذاری در املاک نیستم. نکته این است که توصیهٔ سرمایه‌گذاری باید همراه با درآمد، بدهی، ذخیرهٔ نقدی و توان تحمل ریسک آن خانواده بررسی شود.
«این خانه پتانسیل دارد» و «این خانواده باید آن را بخرد» دو سؤال جداگانه‌اند که هر کدام جواب خودش را می‌خواهد.
دفعهٔ بعد که کسی تشویقتان کرد باز هم خانه بخرید، از او بخواهید سه حساب را با هم حساب کنید:
اول، هنگام خرید و تحویل، در مجموع چقدر پول نقد لازم است.
دوم، در دوران مالکیت، هر ماه چقدر هزینه باید بپردازید.
سوم، اگر اجاره دادن خوب پیش نرود، درآمد کم شود یا مجبور شوید در بازار بد بفروشید، ذخیرهٔ فعلی تا کی دوام می‌آورد.
توصیهٔ مسئولانه برای یک خانواده باید جایی برای «فعلاً صبر کنید»، «یکی کمتر بخرید» و حتی «این یکی مناسب شما نیست» داشته باشد.
— مینگ
