نمونهٔ دیگر، ماجرای خانمی اهل تیانجین است.
او خانه‌ای را ۱٫۰۸ میلیون دلار خرید و بعد فهمید ارزیابی بانکِ وام‌دهنده فقط کمی بیش از ۹۱۰ هزار دلار است. فاصلهٔ این دو عدد بیش از صد هزار دلار بود.
او پیش دوستش گلایه کرده بود که حس می‌کند در دام افتاده است.
برای خریداری که قرارداد را امضا کرده، چنین فاصله‌ای فقط ناخوشایند نیست؛ می‌تواند تأمین مالی او را هم واقعاً تحت فشار بگذارد.
هنگام خرید، بسیاری بیشتر از همه به این فکر می‌کنند که آیا خانه را به دست می‌آورند یا نه. تنها وقتی تأمین مالی به مشکل می‌خورد، می‌فهمند میان «خریدیم» و «پول به‌موقع جور می‌شود» هنوز فاصله‌ای هست.
باید این را هم روشن گفت: تفاوت میان ارزیابی بانک و قیمت خرید، به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که خانه گران خریده شده یا مشاور فریب داده است. برای فهمیدن علت، باید به خود ملک، مبنای ارزیابی و شرایط معامله در آن زمان نگاه کرد.
اما این ماجرا به خریداران یادآوری می‌کند: پیش از ارائهٔ پیشنهاد، هم مبنای قیمت و هم ریسک تأمین مالی ارزش گفت‌وگوی جدی دارند.
به‌خصوص در رقابت چندپیشنهادی، توجه آدم به‌راحتی به دنبال «دیگران چقدر پیشنهاد می‌دهند؟» و «اگر کمی بیشتر بدهم، برنده می‌شوم؟» کشیده می‌شود.
یک بار بالا بردن، چیز زیادی به نظر نمی‌رسد؛ یک بار دیگر هم هنوز قابل قبول است. وقتی به عقب نگاه می‌کنید، قیمت کل از بودجهٔ اولیه دورتر و دورتر شده است.
در این لحظه، ارزش مشاور باید در کمک به مشتری برای حفظ قضاوت آرام باشد: خانه‌های مشابه اطراف واقعاً چند فروخته شده‌اند؟ مزیت‌های این خانه چقدر اختلاف قیمت را توجیه می‌کند؟ از چه رقمی به بعد، از توان مشتری فراتر می‌رود؟
یک سؤال مفید این است:
«اگر ارزیابی بانک به قیمت خرید ما نرسید، آیا برنامهٔ مالی‌مان هنوز جواب می‌دهد؟»
بهتر است این سؤال پیش از امضا مطرح شود. روبه‌رو شدن زودهنگام با یک فرضِ ناخوشایند، معمولاً بسیار آسان‌تر از جبران کردن بعد از ماجراست.
— مینگ
